reName

وای انقدر کار کردم و بدو بدو، که حالا واقعا تنبل شدم! انگار حق خودم میدونم تنبلی کنم. تو تنها چیزی که تنبلی نمیکنم پیاده رویه. مگه بهتر ازینم کاری هست برای آدمی مثل من؟ نه فکر نمیکنم باشه. چقدر کوچه های جدید رفتم... همراه با یک عینک دودی خوشگل که نقاب خوبیه و یک صلوات شمار!  وقتی s.health علامت کفش طلایی رو برام میزنه کلی خوشحال میشم انگار چه کار مهمی کردم! 

تازگی ها از یک جایی خوشم اومده! مقبره الشهدا! هم حس خوبی داره هم اونجا خیلی راحتم! مثل اینکه آدم بره خونه پدربزرگش. یک جایی که خونه ی خود آدم نیست ولی احساس تعلق زیادی بهش وجود داره. تو تابستون یه مدت هر شب رفتم. ولی بعد نشد که برم ولی تو فکرشم شدیدا.

تازه از جنبه ی شیطانی هم بررسی کنیم پسرای خوشگلی اون دور و ورش پیدا میشه!