reName

این دکمه های نگینی مبل، منو یاد ساعت مامانم انداخت. پشتش یه چسب نقره ای داشت که وقتی حرکت میدادیم رنگ های رنگین کمانو میشد توش دید. من بچه که بودم خیلی به رنگ ها توجه داشتم و هر کدوم برام یه حس خاص داشت. من یه بچه کم حرف و گوشه گیر بودم، گاهی فکر میکنم بچه های من که با خصوصیاتی متفاوت از من هستند هم انقدر به رنگ ها توجه میکنند؟ چه حسی داره براشون؟ من اگر خوب حواسمو جمع کنم هنوزم میتونم اون حس کودکیم رو پیدا کنم ولی اصلا نمیتونم توصیفش کنم.

امشب بعد از چهار سال به کوچه ای رفتم که سالها در آنجا زندگی میکردم. سربالایی آشنا و درخت هایی که بزرگ شدنشان را من بهتر از ساکنین آن کوچه متوجه شدم. پنجره های طبقه پنجم که دیگر اجازه ندارم از آنهابیرون را ببینم و چقدر من در نوجوانی پشت آن پنجره اتاقم میرفتم. عصرها، شب ها، نیمه شب ها.. دلم میخواست برم بالا و از پنجره اتاق مامان و بابا شهر راببینم، از پنجره اتاق خودم و هـ درخت های آن طرف خیابان و کوه ها، توی بالکنی که به اتاق ز راه داشت بنشینم و آسمان را ببینم.. دلم میخواست بروم در بزنم و مامان در را باز کند و ببینم همه چیز سر جایش هست. 

اینکه یه راننده آژانس هی موهای خوشگل و پرپشت و خوش حالتشو به رخ من بکشه اصلا باحال نیست چون خیلی حسودیم شد! هی دست بکشه به موهاش حالتشو اینور اونور کنه اونم بیشتر از بیست دفعه بی اغراق و از آینه ببینه عکس العمل من چیه. بعدم منو به جا تجریش ببره دربند هی بگه اینجا اومدی؟ اینو دیدی اونو دیدی؟ منم که مثل قبل نیستم و حوصله ندارم! کمی دیرتر رسیدم تجریش ولی بعد به کل فراموش کردم و مشغول خرید شدم. تا الان که موقع فیلم دستی به موهام کشیدم و دیدم چه خبره از ریزش موووو یاد موهای اون پسره افتادم. خوبه حالا موهاش چشم بخوره توسط من یهو کچلی بگیره تا دیگه چیزی نداشته باشه برا جلب توجه خخخ. یک هفته است قرص سیستین دارم میخورم ببینم چه جوری میشه اوضاع موها! حیف که موهای من رنگ آفتاب رو نمیبینن،حیف..

دومین کسی که ناخن های لاک زده ی منو دید نگهبان(سرایدار) ساختمون بود که وقتی همه خواب بودن اومد پول شارژ گرفت و سریع رفت. بابت اولین نفری که ناخن های لاک زده منو دید و دستمو گرفت و به خوبی نگاهشون کرد همیشه باید عذاب وجدان داشته باشم. و همین عذاب وجدان کفاره ی گناه من شد.

از خونه فامیلای شوهر اومدم ولی بااینکه چیز بدی نگفتن پر از انرژی منفی هستم. حالم بده. از ظهر تا دوازده شب باهم بودیم و فردا هم از ناهارتا غروب با همیم. واقعا انقدر که من اینارو میبینم خانواده خودمو نمیبینم چون پشت من نیستند. دلم میخواد یه کاری کنم با کسی حرف بزنم یه آهنگ خوب گوش بدم ولی همینجوری خوابیدم کنار موبایلم و بااین حجم انرژی منفی توی خودم دست و پا میزنم.

یادم رفت بیام اینو بنویسم. امسال عید وقتی مامانم خواست به دومی عیدی بده گفت: ممنون خودم پول دارم! یعنی هروقت یادش میفتم غش میکنم از خنده.

امشب به بابام گفت میزنمتا. من گفتم اجازه نیست این حرفو بزنی به... . اونم خندید و گفت میخوام حرف زشت بزنم!

خونه پدربزرگ پدریش رفته بودیم به همه میگفت سوسول!!!

متاسفانه ازون مادرایی نیستم که بخوام به بچه ای که تازه حرف افتاده زیاد امر و نهی کنم تو حرف زدن. شاید بعضی وقتها یه اشاره ای بکنم یا تذکر ولی اکثرا چیزی نمیگم. چون شش ماه پیش تعداد کلماتش حدود ده تا بود به زووور ولی الان جمله های زیادی میگه و واقعا خوشحالم که به حرف افتاد بااینکه هنوز راه درازه و به همسن های نرمال خودش نرسیده تو حرف زدن..

راستی امروز یه آدم نیمه معروف که من همیشه عکسایی که میذاره لایک میکنم برام تو دایرکت یه قلب و یه لبخند گذاشته بود انقدر ذوق کردم چون پیج اصلیشه. منم براش یه لبخند با سه تا دسته گل گذاشتم همین! یادم افتاد قبلا زیر یکی از عکساش نوشته بودم خیلی خوشگله خخخ.