reName

گاهی(و شاید بیشتر از گاهی) پر میشد از ایده های جدید و اختراعات (!) ولی آنها را از خود میراند و با بغضی و قطره اشکی به آنها پایان میداد. سعی بر فراموشی میکرد به طوری که تمام اتفاقات و چهره ها و نام ها را فراموش میکرد و تنها آن چیزهای را به یاد داشت که مربوط به سالهای دور بودند. یک شب خواب دید با کودکش در پله های ساختمانی میدوند و به طرف در خروجی فرار میکنند، وقتی به پایین پله ها رسید روی یک بنر آبی رنگ جملاتی نوشته بودند و در پایان نام دانشگاه صنعتی شریف بود. دست گرم کودکش همچنان در دستش بود، تمام آن همه بغض و اشک هر روزه باز(و بیشتر) به وجودش فشار اورد و با کلی احساسات بد از خواب پرید. نیمه شب بود. روی مبل دراز کشید و بدون فکر کردن در تاریکی تمام آن مدت را منتظر ساعت شش و آغاز روز جدید ماند‌.