من حس اون بدهکارهارو دارم که پول دارن ولی نمیرن بدهیشونو بدن و برای خودشون ریخت و پاش میکنن!
مادربزرگم یه ساعت سیتیزن داشت که خواهرزاده اش از انگلیس براش فرستاده بود، اونم بعد یک مدت به عنوان یادگاری داد به من! یادم نمیاد دستم کرده باشمش، (که حالا اینم توضیح داره که چرا هیچوقت دستم نکردم) خلاصه موند تا باطریش تموم شد و یه دوسالی هم تو جعبه اش موند تا اینکه من تصمیم گرفتم برم توش باطری بندازم. تا ساعت فروشیه دیدش شروع کرد به تعریف و تمجید از اصل بودنشو اینکه باید باطری فلان توش بندازیمو و اینا.. منم قبول کردم. بعد گفت پنج دقیقه صبر کن ببینم حرکت میکنه یا نه. (این از نظر من نمایشی بیش نبود چون خودشم میدونست الان پنج دقیقه میگذره و کار نمیکنه) شروع کرد به گفتن اینکه اینا دیگه نیست و این از نظر من چهارمیلیون می ارزه و ... پنج دقیقه گذشت و بازش کرد و گفت باید سرویسش کنم. فلان روز بیا. که چند بار رفتم دیدم بسته است. بعد با "م" بیرون بودم گفتم بریم ساعتو بگیریم. رفتیم گفت موتورش خراب بوده و من برات عوضش کردم و الان کار میکنه! ماهم اعتراض یواشی کردیم که چرا زنگ نزدی بپرسی و اینا. بگم که این آدم فوق العاده زبون باز و چرب زبون و.. ایناست. باز درشو باز کرد که همین باعث شد ساعت کار نکنه چون ساعت فوق العاده ظریفیه. گفت این اشکالشو برطرف میکنم بعدا بیاید بگیرید و فقط خرج تعویض موتورشو بدید که صدو هشتاد تومن میشه. به قول م موتور پرایدو انداخت تو ماشین خارجی. هرچند میگفت موتور ژاپنی انداختم. این شد که منم رفتموووو دیگه پشت سرمم نگاه نکردم بعد از حدود دو ماه! و بااینکه اون پولو داشتم حاضر به پرداختش نشدم. نمیشه گفت این آدم مکاره یا اونقدر خوبه که اینکارو کرده و بدون اطلاع ما موتورو تعویض کرده و صدو هشتاد بهمون تحمیل کرده! هیچ قضاوتی نمیشه کرد. فقط من حال ندارم برم ساعتو بگیرم. اگر یه زمانی برم فقط دلیلش اینه که مادربزرگم بهم داده.
پ.ن: معلومه بیکارم و تنها، که نشستم اینارو نوشتم؟