توسط نرگس
| یکشنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۸ | 13:45
حسودیم شد به سیاه مشقی اثر استاد فرادی. که نوشته بود: امشب شب چهارم است که مشق نکرده ام، مشقی ننوشته ام، قلمم هم یک طرفش خوب کار نمی کند، باید حرف نگفت... ۱۹۸۲ پاریس. حسودیم شد نه حتی به پاریس بودنش. به اینکه چیزی نوشته مثل نوشته هایی که ماها تو وبلاگامون مینویسیم ولی انقدر موندنی که سالها و سالها و سالها حفظ میشه و دیده میشه.