reName

امشب بازی لیورپول و آث میلان رو نشون میداد، برای سال دوهزار و پنج. من مدت طولانی ای طرفدار میلان بودم و اون سالی که این بازی بوده هم طرفدارش بودم و الانم که لیوپولی ام. خیلی حس خوبی داشت دیدن بازیش. حتی فکر میکنم که دیده بودمش و قبلا کلی هم به دیدا دروازه بان میلان فحش داده بودم. الان بعد این همه سال بیشتر اون حس برگشت به گذشته برام جالب بود نه اینکه طرفدار کدوم هستم. از همه جالبتر این بود که "نستا" ی اون سالها رو دیدم. هنوزم به چشمم جذاب و خوب بود. چقدر قدیما فکر میکردیم اگه بازیکنای مورد علاقه مون از فوتبال خداحافظی کنن دلمون میگیره ولی انقدر آدم سرگرم زندگی و بالا پاییناش میشه که جایی برای ناراحتی در مورد این چیزا باقی نمیمونه. الان بیشتر دل آدم(که خودمم) از نبودن آدمایی میگیره که باهاشون در مورد این چیزا حرف میزدیم و تک تک اون فوتبالیستا و نتایج برامون مهم بودن.