اون دختره هست، که فکر میکنه من شاید پسرم و منم اتفاقا همین فکرو میکنم در برابرش در مورد خودم، نشستم شصت تایی براش کامنت گذاشتم، چیکار کنم دیگه، کاری که ازم برمیومد همین بود. حالا امروز تو حموم داشتم بهش فکر میکردم که یعنی مثلا الان تکلیفم چیه؟ اگر بهش بگم دیگه برات چیزی نمینویسم ممکنه ناراحت بشه؟ یا مثلا من بازم براش چیزی بنویسم ولی اون نیاد بخونه جواب بده، یا مثلا همچنان حرفها ادامه پیدا کنه، آخرش که چی؟ یه بارم که داشت کار به جاهایی میرسید ، خب من.. اصلا گیرم کار به جایی رسید و اوکی اونم با من مشکلی نداشت، خب بعد ؟ مثلا دوست باشیم؟ که چی؟
قبلا هدفم چی بود؟ چون خیلی آشفته و پریشون بود از جدا شدن از دوست پسرش (که قبلا گفتم اتفاقا خود دختره هم بهش خیانت کرده بود که اصلا خیانتش خودش جای بحث داره ، مگه اولش قرارداد بسته بودند؟ کاریه که شده بوده، به نظرم پسره ی فلان هم دنبال بهونه بوده) خلاصه بیرون کشیدنش ازون حس بیخودش و هدف بعدیم در طول زمان، خوب شدن حال خودم هم بوده و حس خوبی که ازین حرفها میگرفتم نه به عنوان یک حمایتگر، به عنوان یک نیازمند ِ حس خوب. یعنی میری حال یکیو خوب کنی ولی میبینی در طی این پروسه خودتم حالت خوبه اتفاقا.
حالا یه چیز جالب، ماجرای دوستی برادر من با زنش هم اینطوری بود که دوست پسر سگ اخلاق دختره ولش کرده بوده و همش دعواشون بوده و اینم تو وضعیت روحی بدی بود که برادرم میره التیامش میده و دوست میشن کم کم و.. مامانم اینا اصلا ازین ماجرا خبر ندارند و بعدم در طی پیگیری های من این ماجرا به عقد منجر شد و الانم دارن خونه ای که به نام برادرم بود رو بازسازی میکنند که کم کم برن سر خونه زندگیشون.
و منم با کلی حس های متناقض که در مورد خودم داشتم در کل زندگیم، ساعت دو نیمه شب نشستم و فکر میکنم و کامنت میذارم برای فرد ندیده و نشنیده و نشدنی.