میدونی مساله چیه؟ اینکه منم مشغله داشتم منم درگیر بودم منم مشکل داشتم بااین حال هر هفته به دیدنش میرفتم حتی گاهی هفته ای دوبار با هم بودیم ولی حالا به اسم مشغله دارم و نمیتونم، یک ماه هست که نخواسته منو ببینه. بخواد میتونه. یه بارم تو ذهنش خواسته بود منو ببینه که تازه ساعت پنج و نیم بهم گفت.. تازه اونم خودم زنگ زده بودم گفت آره تو فکر بودم بهت بگم همو ببینیم.. گفتم خب میگفتی.. گفت الان میگم.. گفتم تو این ترافیک تا از اونجا برسی اینجا هشت شبه. دیگه چه دیدنی؟ منم تموم اون درگیری های الان اونو داشتم ولی به جای اینکه باور کنه بهم میگفت تو با پسر دیگه ای هستی! پس آدمی که ذهنش این مدلیه لابد خودش همینه که در مورد منم اینطوری فکر میکنه. فکر نمیکنه که منم یک مادرم، بچه هام کلی کار دارن و اون زمان باید هر روز یک ساعت تو ترافیک میرفتم و برمیگشتم تا بیارمشون.. یه روز مریض بودن یا امتحان داشتن یا دست و پاشون یه چیزی شده بود باید میبردم بیمارستان یا مادرم مریض بود یا بچه های خواهرم احتیاج به نگهداری داشتن، خریدای خونه، تمیزکاری و... هزاران کار... فقط اومد به من تهمت زد اونم نه یک بار نه دوبار ، بلکه ده ها بار.. حالا همش میگه سرم شلوغه تو درک نمیکنی فلان... چطور من به عنوان یک زن که آسیب پذیرتره و زودتر خسته میشع تو شلوغیام برای تو تایم خالی میکردم؟ تو به عنوان یک مرد نمیتونی؟ الان خوبه منم بیام تهمت بزنم؟ اصلا برام دیگه مهم نیست با کسی باشه یا نه. فقط اگه با کسیه و دستش به اون نجس خورده نیاد به من دست بزنه، همین. تمام ویسهامو بیجواب گذاشت.. تمام حرفامو حواله کرد گفت بعدا جواب میدم، کدوم بعدا؟ لابد با این حافظه های امروزی! منم ویسمو پاک کردم دیدم حتی یک کلمه ننوشته که من شنیدم حرفاتو..
من الان دیگه تنهام. اینکه کسی باشه که بخوام بهش بگم بریم بیرون، بریم کنسرت فلان نوازنده ی راک، بریم تئاتر، چنین کسی برای من وجود نداره. از امروز تنهام. دوستیمو به هم نمیزنم ولی اون کسی که من بیام حرفای دلمو بهش بزنم، بخوام با ذوق بهش بگم دلم این تئاترو میخواد اوکی کنم؟ دلم این کنسرتو میخواد دو تا بلیط بگیرم؟ چنین کسی در زندگی من وجود نداره و کافه رفتن، تئاتر رفتن، کنسرت رفتن و هر تفریح بی صاحابی که دارم تنهایی انجام خواهد شد.