reName

قبل ازینکه م بره داشتم با خودم خیالپردازی میکردم تو حموم. اینکه م بچه رو با خودش میبره سفر. به خاطر لجبازی چون من نمیخواستم برم.  اونم سفری که دو روزه! شب میشه و من زنگ میزنم حال بچه رو میپرسم و میگه داره با بچه ها بازی میکنه. بعد هم خیلی عادی، شب به خیر، مواظبش باش و این حرفها. بعد میام تو همین حموم میشنیم و رگمو میزنم. اونم من که ازین مدل خودکشی متنفرم! اینکه بعدش چی میشه، به بچه چی میگن، کی میفهمن که من مردم، ...، همه ی اینا تو ذهنم رژه میره. هیچوقت فکر نمیکردم با وجود بچه بشینم ازین فکرا بکنم. خر بشم باز. خودمو بزنم به نفهمی. بخوام مسولیتامو بندازم رو دوش بقیه. میخواستم گریه کنم. نتونستم. نتونستم و مثل کسی که به زور از خواب شیرین بیدارش میکنن و بهش میگن پاشو، عصبی ام و بقیه اش هم گیجی.